Funk to taki styl muzyczny, który powstał w Ameryce w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. W tym gatunku mniejszy nacisk kładzie się na melodię i harmonię, za to akcentuje się sekcję rytmiczną. W piosenkach funkowych zwykle odgrywa się jeden akord. Linia melodyczna  posiada sekcję rytmiczną, na którą składa się gitara elektryczna, elektryczny bas, organy Hammonda oraz perkusja wybijająca pulsujące rytmy. Zespoły funkowe mają często sekcję smyczkową oraz dętą złożoną z kilku saksofonów, trąbek, a czasemrównież puzonu, dodającego rytmiczne akcenty. Do najbardziej znaczących artystów amerykańskiego funku należą: James Brown, Sly and the Family Stone, George Clinton, The Meters oraz Prince, natomaist najważniejsze zespoły z lat 70. grające funk to: Parliament-Funkadelic, Earth, Wind & Fire, Tower of Power, The Commodores oraz Kool & The Gang.

Z funku wywodzą się takie style muzyczne, jak rap, house, urban, acid-jazz, jazz-funk, soul funk, philly soul, funk metal, funk rock, G-Funk, bass music, quiet storm, smooth soul, break beat.

Electro to nic innego jak gatunek muzyki elektronicznej powstały w latach 80tych, kształtowany przez producentów funkowych i hip-hopowych. Największa popularność miała miejsce od połowy do końca lat 80tych, a ponownie od końca lat 90tych do dziś. Jednym z prekursorów electro jest Afrika Bambaataa, który wydał w 1982 roku jeden z obecnych klasyków tego gatunku, czyli Planet Rock, którym w późniejszym okresie inspirowało się większość artystów electro ze względu na jego nowatorską (jak na tamte czasy) linię perkusyjną i brzmienia, połączone z energicznym rapem ekipy Soul Sonic Force.
Dzisiejsze electro ma wiele rodzajów i podgatunków. Najbardziej popularnym i jednocześnie najbardziej nawiązującym do klasycznego brzmienia są miami bass oraz freestyle, którego najbardziej znani przedstawiciele to niemieccy artyści tacy jak Freestyle Project, Bubble J, czy Anthony Norris, reprezentujący najbardziej komercyjną odmianę freestyle, brzmieniowo nawiązującą do muzyki dance. Instrumenty muzyki electro to syntezatory, samplery, automaty perkusyjne, Vocoder.

Ten gatunek muzyczny narodził się w początkach XX wieku na południu Stanów Zjednoczonych w Nowym Orleanie. Jest połączeniem muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej, a także mieszanką połączenia muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.

Cechy charakterystyczne tego gatunku muzyki to rytm synkopowany, a także dużą dowolność interpretacyjna i aranżacyjna oraz tendencja do improwizacji. Pierwszymi twórcami tego gatunku byli przeważnie nieznający nut potomkowie niewolników, stąd ta dowolność i improwizacja w gatunku. James Lincoln Collier wyróżnia trzy podstawowe atrybuty jazzu, mianowicie: swing, funkcję ekstatyczną i kod indywidualny.

Wyróżniamy kilka podstawowych okresów stylistycznych w historii jazzu. Są to: dixieland (ok. 1910), jazz chicagowski (lata 20.), swing (lata 30.), bebop (lata 40.), cool-jazz i hard bop (lata 50.), free jazz (lata 60.). W tymn czasie rozwoju jazu nastąpiło przejście od polifonii – jazz nowoorleański, dixieland, jazz chicagowski, poprzez jazz symfoniczny i jazz big bandów po okres eksperymentów muzycznych, modalizmu i jazz rocka.

Pierwszym komercyjnym nagraniem czegoś, co zostało uznane za muzykę country było „Sallie Gooden” skrzypka Ecka Robertsona z 1922 roku w Victor Records. Muzyka country powstała w USA w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku z połączenia folku i bluesa. Pierwotnie prosta, oparta na trzyakordowym schemacie i instrumentarium składającym się z akustycznej gitary, skrzypiec i prostego zestawu perkusyjnego. Z czasem wypracowała bardziej złożone instrumentarium, a jej forma stała się bardziej wyrafinowana. Zaczęła ulegać wpływom innych gatunków muzyki rozrywkowej takich jak: rock and roll, jazz, rock i pop. Utwory country to przeważnie dynamiczne, proste piosenki oparte na schemacie rockandrollowym i liryczne ballady. Ich teksty opowiadają o codziennych sprawach zwykłych ludzi (miłość, zabawa, kłopoty finansowe, problemy z dziećmi itp.). Z czasem muzyka country wykształciła mnogość podgatunków i stylów. Do najważniejszych należą: country rock, bluegrass, współczesne country, Honky Tonk, progresywne country.  Jedną ze znanych imprez muzyki country jest międzynarodowy Piknik Country odbywający się każdego roku w Mrągowie.

Muzyka punk ma swoich naporawdę wiernych i gorących fanów. Jest to w węższym znaczeniu: gatunek muzyczny w obrębie muzyki rockowej lub całokształt muzyki tworzonej przez grupy nawiązujące do ideologii ruchu punk, czy też w szerszym znaczeniu rozumianym jako kontrkultura młodzieżowa czy wręcz kultura alternatywna, ruch kulturowo-społeczno-polityczny, zapoczątkowany w połowie lat 70. XX w., w różnych swoich przejawach istniejący do dziś.

Powstanie punk rocka wiąże się z latami 70. i trzema różnymi zakątkami świata: Ramones, Television, Blondie, Suicide, Patti Smith Group i Richard Hell & the Voidoids w Nowym Jorku  w Stanach Zjednoczonych, The Saints w Brisbane w Australii i Sex Pistols, The Damned i The Clash w Londynie w Wielkiej Brytanii. Były one związane z lokalnymi scenami, które tworzyły zespoły i publiczność, wtedy koncerty odbywały się w klubach nocnych, a te najbardziej znane to The 100 Club w Londynie, CBGB’s w Nowym Jorku oraz The Masque w Hollywood.

Punk rock powstał jako opozycja w stosunku do zespołów  grających hard rocka, którym zarzucano przerost formy nad treścią, a także o rezygnację ze swoich ideałów i komercjalizację. Do powstania punka przyczyniła się również sytuacja społeczno-polityczna tamtego okresu.

Styl muzyczny ska wywodzi się z Jamajki, zapoczątkowany w końcowej fazie lat 50. XX wieku. Z niego wywodzi się reggae.

Ska w Polsce ma rzesze swoich zwolenników i gorących fanów.  Za jednego z pierwszych polskich wykonawców uważa się formację Mr. Zoob, pozostali przedstawiciele tego nurtu muzycznego w Polsce to: Dr. Cycos, Horrorshow, Skambomambo, Vespa, Skankan, Cała Góra Barwinków, Skampararas, Skauci, Skapoint, The Bartenders, Wersja de Lux, Sari Ska Band, Zabili Mi Żółwia, Akurat, Podwórkowi Chuligani. W Polsce liczne zespoły punkowe inspirując się utworem „Punky Reggae Party” Boba Marleya, łączą punk rocka ze ska oraz reggae.

Muzyka ska kojarzyć się powinna z bardzo szybkim tempem, przeważają w niej parzyste podziały rytmiczne, cechą charakterystyczną jest dodatkowe akcentowanie elementów taktu zazwyczaj cichszych w innych stylach, czyli drugiej i czwartej nuty w takcie, partie solowe są improwizowane, charakter ludyczny i rozrywkowy, zdecydowana większość utworów ma charakter taneczny, niezależnie od warstwy lirycznej utworów.

Reggae to styl we współczesnej muzyce rozrywkowej. Stanowi najbardziej charakterystyczny gatunek muzyki jamajskiej. Skąd się wywodzi? Oczywiście z Jamajki. Decydujące znaczenie w rozwoju reggae miały działające na ulicach Kingston i rywalizujące ze sobą soundsystemy, prowadzone przez producentów muzycznych. Reggae niezwykły rozwój przeżył pod koniec lat 50tych, a także od momentu uzyskania przez Jamajkę niepodległości w 1962 roku.
Na muzykę reggae wpływ miała tradycja nyabinghi oraz gatunki muzyczne takie jak: blues, mento, calypso, liczne rytmy afrykańskie, indyjskie raga, soca, ju-ju, salsa, muzyka Indian Południowej Ameryki, ska, rumba, cumina-burru, samba i inne. Ewolucja muzyki reggae prowadziła przez szereg różnych gatunków: ska, mento, bluebeat, rocksteady. Po raz pierwszy terminu reggae użył w 1967  roku Toots Hibbert. Istnieje kilka hipotez co do pochodzenia tego słowa. Jedna z nich mówi, że pochodzi od terminu Regga, nazwy plemienia mieszkającego nad jeziorem Tanganika. Natomiast Bob Marley twierdził że słowo to ma pochodzenie hiszpańskie i oznacza króla muzyki.

Termin muyzka pop jest wieloznaczny. W najszerszym sensie oznacza każdy rodzaj muzyki rozrywkowej, niezależnie od jej charakteru, natomiast w węższym popem nazywa się bardziej „miękki” i nastawiony na masowego odbiorcę odłamek muzyki rockowej, charakteryzujący się prostotą, melodyjnością i szerszym niż w klasycznej muzyce rockowej użyciem syntezatorów i studyjnych technik nagraniowych. W jeszcze węższym zakresie uważany jest za przeciwieństwo muzyki rockowej, ponieważ jego głównym celem jest podobanie się publiczności, która w większości najchętniej słucha rzeczy miłych, lekkich i przyjemnych, podczas gdy teoretycznie ideą rocka jest przekaz odautorski.
Za popowców uważa się, niezależnie od stylu muzyki, tych artystów, którzy tworzą swoją muzykę kierując się tylko gustami publiczności i całkowicie rezygnują z prób przekazywania głębszych wartości. Fakt, że muzyka pop jest  dla czystej przyjemności słuchania, nie oznacza, że jest muzyką amatorską. Wręcz przeciwnie, w produkcję piosenek  zaangażowani są przeważnie profesjonaliści: tekściarze, kompozytorzy, choreografowie oraz muzycy sesyjni.

Ten gatunek muzyki elektronicznej powstał w Detroit w latach 80. Mianem techna określa się błędnie dość często cały rodzaj muzyki elektronicznej, a określenie techno tak naprawdę dotyczy jedynie jednego z gatunków muzyki elektronicznej.

Muzyka elektroniczna o jednostajnym, regularnym rytmie w metrum cztery czwarte to właśnie techno. Tempo to około 130–140 uderzeń na minutę, inne cechy charakterystyczne to wyłącznie syntetyczne bądź elektronicznie przetworzone dźwięki, co odróżnia ją od muzyki house, jest produkowana w taki sposób, aby miksowanie poszczególnych utworów ze sobą było łatwe, dlatego też utwory są przeważnie całkowicie instrumentalne i rzadko posiadają rozbudowane partie wokalne, w odróżnieniu od takich gatunków jak house czy trance. W Stanach Zjednoczonych techno nigdy nie zdobyło dużej popularności. Natomiast w Europie owszem, przede wszystkim w Wielkiej Brytanii i Niemczech, gdzie techno było muzyką, która dominowała na ówczesnych imprezach rave.

Nazwa hip hop jest kombinacją dwóch slangowych określeń „hip”, czyli „teraźniejszy”, „obecny” i „hop” oznaczający specyficzny styl poruszania się. Hip hop powstał w afroamerykańskich społecznościach w Nowym Jorku w latach siedemdziesiątych XX wieku. DJ Afrika Bambaataa wprowadził pojęcie czterech filarów Hip-hopu, którymi są rap, DJing, b-boying i graffiti. Część środowiska Hip-hopowego dodaje jeszcze piąty filar – wiedzę, gdyż jej brak wywołuje nieprawdziwy, stereotypowy wizerunek tej kultury. Innym, ważnym elementem jest beatbox.
Od momentu powstania w Południowym Bronxie, Hip-hop kultura rozprzestrzeniła się na cały świat. Muzyka Hip-hop powstała gdy DJ-e zaczęli tworzyć bity za pomocą zapętlania zapisów partii solowych granych oryginalnie na perkusji na dwóch gramofonach, robiąc tak zwany sampling. Do tego doszedł rap, czyli rodzaj ekspresji wokalnej polegający na rytmicznym wypowiadaniu słów i ich rymowaniu i beatbox – technika wokalna polegająca głównie na naśladowaniu dźwięków i różnych efektów technicznych stosowanych przez DJów. Oryginalny taniec i styl ubierania się stworzony przez fanów nowej muzyki, spowodował rozbudowę i udoskonalenie się wciąż powstającej kultury.